Najstarsze odkryte pozostałości tężni solankowych w Europie pochodzą z przełomu II/IV wieku. W przeszłości tężnie służyły do uzyskiwania soli kuchennej. Obecnie pełnią funkcję wielkich inhalatorów. Można je spotkać nie tylko w kurortach ale wielu miastach Polski.

   Aby tężnia prawidłowo działała system pomp pompuje solankę czyli mineralną wodę leczniczą, na szczyt konstrukcji. Następnie solanka grawitacyjnie spływa po wypełnieniu, którym najczęściej są gałązki tarniny lub inne drewniane elementy. Podczas spływania solanka rozbija się o gałązki, co powoduje jej intensywne parowanie.

   W procesie parowania, tworzy się tzw. aerozol solny, bogaty w jod, wapń, magnez, brom, potas i krzem. W wyniku czego, wokół tężni, tworzy się powietrze o wysokiej czystości i leczniczych właściwościach, bardzo podobnych do tych, które występują nad morzem. Najlepsze efekty uzyskuje się w ciepłe, wietrzne dni. Powietrze wokół tężni wówczas intensywniej paruje i swobodnie się unosi.